

Uważność w terapii dialektyczno behawioralnej nie jest relaksem ani opróżnianiem głowy. Jest umiejętnością zauważania tego, co się dzieje, wcześniej niż zwykle: zanim złość zamieni się w wysłaną wiadomość, a wstyd w wyjście z imprezy.
Ten program jest ułożony tak, że każdy tydzień dokłada jedną umiejętność do poprzedniej. Jeśli wypadnie dzień, wracasz do tego samego tygodnia, a nie zaczynasz wszystkiego od nowa.
Program to nie wiedza o umiejętności. To kalendarz, w którym ta umiejętność ma swoją godzinę.
Trzy zasady, które decydują o wyniku
Krótko i codziennie
Krótka codzienna praktyka zmienia więcej niż godzina raz w tygodniu, bo uważność jest nawykiem uwagi, a nawyki powstają z częstości.
Bez oceniania praktyki
Rozproszenie nie jest porażką, jest treścią ćwiczenia. Zauważasz, że myśl odpłynęła, i wracasz, tyle razy, ile trzeba.
Zapisuj po każdej praktyce
Jedno zdanie w tabeli wystarczy. Po ośmiu tygodniach ten zapis pokaże ci, co się zmieniło.
Co robisz, co drukujesz, co zapisujesz
Tydzień 1
Ćwiczysz samo zauważanie: oddech, dźwięki, dotyk ubrania. Nie zmieniasz oddechu, tylko go liczysz. Zadanie na tydzień: dwa razy dziennie po pięć minut, plus trzy pytania z ściągi w losowym momencie dnia.
Tydzień 2
Zamieniasz ocenę na opis faktów: zamiast beznadziejnie mi wyszło piszesz powiedziałam trzy zdania i zadrżał mi głos. To ta umiejętność decyduje później, czy sprawdzanie faktów w regulacji emocji ma z czego korzystać.
Zapisz codziennie trzy zdania z oceną i przepisz je na same fakty.Tydzień 3
Jedna czynność dziennie wykonana w całości, bez telefonu i bez drugiego zajęcia w tle: mycie naczyń, spacer, kawa. Uczestniczenie jest przeciwieństwem obserwowania siebie z boku, którego w lęku społecznym jest za dużo.
Zapisz jedno zdanie: co robiłaś całą sobą i co przy tym zauważyłaś.Tydzień 4
Łączysz dwa poprzednie tygodnie i dodajesz świadome odstawienie drugiej czynności. Kiedy przychodzi ocena, nazywasz ją oceną i wracasz do faktu. Tu zwykle pierwszy raz widać, ile energii zjadało komentowanie samej siebie.
Zapisz, ile razy w ciągu dnia zauważyłaś ocenę i co zrobiłaś dalej.Tydzień 5
Ćwiczysz rozróżnianie umysłu rozumnego, emocjonalnego i mądrego, czyli tego, który zna fakty i nie udaje, że emocji nie ma. Praktyka: przed jedną decyzją dziennie zadajesz pytanie, co powiedziałby mądry umysł.
Zapisz codziennie jedną decyzję i to, z którego umysłu wyszła.Tydzień 6
Ten tydzień oddziela pytanie, które prowadzi do czegoś nowego, od rozpamiętywania w kółko. Dzienniczek samodociekania z terapii RO DBT daje na to gotowe pytania i przykłady wypełnienia.
Zapisz codziennie przez pięć minut, co odkrywasz w samodociekaniu, bez wracania do tego samego wątku.Tydzień 7
Uważność ma w DBT część praktyczną: w danej sytuacji pytasz, co tu naprawdę pomoże, zamiast tego, kto ma rację. Widok z helikoptera służy do wyjścia ponad sytuację wtedy, kiedy racja jest po twojej stronie, a i tak nic z tego nie wynika.
Zapisz codziennie jedną sytuację i to, czy wybrałaś rację, czy efektywność.Tydzień 8
Ostatni tydzień składa poprzednie w plan, który przetrwa koniec programu: stała pora, stała długość, jedno miejsce zapisu. Przeglądasz osiem tygodni notatek i zostawiasz trzy ćwiczenia, które faktycznie robiłaś, a nie te, które brzmią najlepiej.
Zapisz plan praktyki na następny miesiąc: kiedy, jak długo i co dokładnie.Teksty, które tłumaczą mechanizm
Co dalej
Następny moduł zakłada zdolność zauważania: żeby użyć umiejętności przetrwania kryzysu, trzeba najpierw zauważyć, że kryzys się zaczyna.
Program: tolerowanie dyskomfortu→ Wszystkie materiały tego modułu→Wiele wejść, jeden język
Program bez zapisu jest planem. Zapis bez programu jest notatnikiem. Rób jedno i drugie.
→Jeśli jesteś w kryzysie, nie czekaj. Gdy myślisz o zrobieniu sobie krzywdy albo boisz się o czyjeś życie, zadzwoń teraz:
112 numer alarmowy, zagrożenie życia800 70 2222 Centrum Wsparcia, całą dobę116 123 telefon zaufania dla dorosłych116 111 dla dzieci i młodzieży, całą dobę