Odporność.Nie pancerz.Powrót do siebie.

Nie. Załamanie, płacz, spadek energii, potrzeba wycofania lub moment bezradności nie są dowodem słabości. Odporność dotyczy tego, co dzieje się potem: czy potrafisz rozpoznać stan, zmniejszyć szkody, skorzystać z zasobów i wracać do ważnego dla Ciebie kierunku.

Tak. Czasem najsensowniejszą strategią jest terapia, konsultacja psychiatryczna, wsparcie bliskich albo odpoczynek od obciążenia. Pytania o pomoc prowadzi hub psychoterapia, pytania o rodzaj trudności hub problemy.

Czasem pomagają obniżyć pobudzenie na tyle, by zrobić następny krok. Nie zastąpią jednak bezpośredniej pomocy przy ryzyku samobójczym, samouszkodzeniach, przemocy, ciężkim użyciu substancji lub silnej dezorganizacji. Wtedy najpierw liczy się bezpieczeństwo, nie technika.

Akceptacja dotyczy uznania faktu, że coś się dzieje albo się wydarzyło. Nie jest zgodą na przemoc, rezygnacją z granic ani zakazem zmiany. Często dopiero uznanie faktu pozwala przestać walczyć z rzeczywistością na tyle długo, żeby zdecydować, co robić dalej.

Samowspółczucie nie polega na mówieniu, że wszystko jest świetnie. Polega na odmawianiu sobie dodatkowego cierpienia w formie pogardy, kiedy i tak jest trudno. Zobacz ćwiczenia samowspółczucia.

Czasem najpierw potrzebujesz snu, jedzenia, mniej bodźców i regulacji pobudzenia, żeby w ogóle móc pomyśleć. Jeżeli po odzyskaniu minimum zasobów ten sam problem wraca, dalej przekracza granice albo odbiera poczucie sensu, potrzebna może być głębsza zmiana lub pomoc.

Gdy jest bezpośrednie ryzyko samobójcze, samouszkodzenie, przemoc, ciężka intoksykacja lub odstawienie, utrata kontaktu z rzeczywistością albo poczucie, że nie jesteś teraz bezpiecznie. Skorzystaj z planu bezpieczeństwa i kryzysu.